Preek Ds. T. Bouw gehouden op zondag 17 januari.

Protestantse Gemeente Zaltbommel. Bij Johannes 2 : 1 – 12

 

Gemeente van onze Heer Jezus Christus,

 

De wijn is bijna op. 

De moeder van Jezus meldt het hem.

“Ze hebben geen wijn meer!”

Geen wijn meer! Het feest dreigt in het water te vallen.

 

Man man man kónden we dat maar weer eens roepen.

Was er maar weer eens zo’n feest

zo’n echt feest

met veel mensen

samen eten en drinken,

lachen en  zingen,

knuffelen, dansen,

de polonaise!

Op dit moment vallen onze feesten

allemaal in het water!

 

Dat is heel vervelend

en voor betrokkenen misschien rampzalig,

net als het voor het naamloze bruidspaar te Kana

heel vervelend en rampzalig was.

Maar is het in het licht van het geloof en het Evangelie zó mensonterend

dat het schreeuwt om ingrijpen van Jezus zelf?

Ik kan me grotere rampen voorstellen!

En toch, toch begint de evangelist Johannes hiermee.

Nota bene het eerste openbare optreden van Jezus!

 

Waarom dit, en waarom daar?

Zoals zo vaak bij Johannes zijn er genoeg aanwijzingen.

Allereerst is het niet zomaar een feest, maar een bruiloftsfeest,

in niet zomaar een plaatsje, maar Kana, afkorting van Kanaan.

Daar gaat het dus om:

Bruiloft, bruid en bruidegom, volk en land van God.

God verblijdt zich over zijn volk als een bruidegom over zijn bruid.

Het trouwverbond tussen God en mensen wordt vergeleken

met de verbintenis tussen twee mensen.

 

En de tijden dat dit verbond volmaakt is en zal zijn,

 als het Koninkrijk van God volop aanbreekt,

worden daarom vergeleken met een eindeloos bruiloftsfeest.

En wat wordt daar geschonken?

Natuurlijk de wijn, de drank der druiven,

het symbool voor het beloofde land,

voor Kanaan, het goede leven zoals God bedoeld heeft.

Er was een bruiloft te Kana

en  Jezus was erbij!

 

Voordat de wonderen en tekenen losbarsten

moet dat als eerste duidelijk worden:

Jezus hoort dáarbij

in Hem gaat het om de God van Israel,

om beloofd land en wijn in overvloed,

deze Jezus komt om na het water van de dood

de wijn van het leven te schenken

leven in overvloed

leven in al zijn volheid

Maria, Jezus’moeder, weet daarvan,

en met dit alles in het achterhoofd

roept zij Jezus erbij: help, de wijn raakt op!

 

Maar Jezus wijst haar terug en wijst haar terecht.

“Wat wilt u van me?”

Hoe je het ook vertaalt, het klinkt nogal bot.

En we kunnen het niet mooier maken dan het is,

wel proberen er iets van te begrijpen.

Jezus zegt niet alleen dat de tijd voorbij is dat zijn moeder

hem kan vertellen wat hij moet doen,

maar zegt ook: ‘mijn tijd, -letterlijk mijn ure- is nog niet gekomen’. 

Als Johannes spreekt over “het uur” voor Jezus,

dan gaat het altijd over zijn einde,

over zijn verheerlijking en opstanding.

 

En zover is het nu nog niet.

Die beste wijn van het koninkrijk

zal ook de gemeente van Christus tot later moeten bewaren.

 

We zullen dus nog even geduld moeten hebben.

Want het uur van alleen maar vreugde,

van wijn die nooit opraakt is nog niet aangebroken.

 

In de tussentijd vieren wij natuurlijk best wel onze feestjes,

maar de wijn raakt telkens nog op.

Voor mensen persoonlijk is feesten soms domweg onmogelijk,

en op dit moment valt er voor ons gezamenlijk

in maatschappij en wereld ook bar weinig te vieren.

En ook in tijden dat we wel kunnen feesten

is er altijd de dreiging dat de wijn zomaar opraakt

en voor je het weet staat het water je aan de lippen.

roep je het machteloos uit :  de wijn is op!  

 

En tot Maria en tot ons klinkt het dan :  

wacht maar, de beste wijn komt nog; die wordt voor het laatst bewaard.

Dat klinkt als een zoethoudertje en zo is het ook zeker wel gebruikt!

Maar in geloof is deze toekomstverwachting geen schrale, maar een ríjke troost.

Want deze troost maakt, indien goed begrepen,  niet passief, maar actief!

 

Want  wat doet Maria?

Ze gaat niet stilletjes zitten wachten.

Ze kruipt na Jezus' afwijzende reactie

niet als een geslagen hond in een hoekje,

gaat ook niet lopen mopperen,

maar ze zoekt de bedienden op en zegt tegen hen:

wat Hij u ook zegt, doet dat!

En deze bedienden doen dat.

Ze zeggen niets, maar steken hun handen uit de mouwen

en zorgen alvast voor water in overvloed.

 

En Johannes een beetje kennende is het de bedoeling

dat we een voorbeeld nemen aan Maria en die bedienden.

Ze blijven niet afzijdig, maar zetten zich mee in om het feest te redden.

Jezus heeft hen meer dan nodig.

Jezus heeft ons meer dan nodig

om wetend van het grote feest

er voor mensen hier en nu zoveel als kan een feest van te maken.

Wat Hij je ook zegt, doe dat!

Knoop dat in je oren!

 

Dat is niet altijd gemakkelijk.  

Soms heb je al je kracht nodig om je eigen hoofd boven water te houden,

soms voel je je oprecht machteloos bij alle feestverstoorders van het leven,

soms hebben we er eigenlijk even niet zo veel zin in.

Al dat gedoe in de familie, in de kerk, in je wijk, in stad en land, de wereld.... Bovendien:  is het vaak ook niet mensen hun eigen schuld

dat ze in de problemen raken?

 

Ja, net als bij dat bruidspaar.  Eigen schuld dikke bult!

Zij waren zo dom geweest om te weinig wijn in te kopen.

Maar dat was voor Jezus en de zijnen

geen aanleiding om dan maar niets te doen.

Nee! De wijn raakt op, om welke reden dan ook.

Leven wordt bedreigd

dan wordt er niet veroordeeld

dan komen de dienaren van Jezus Christus in actie,

dan viert de gemeente van Christus niet alleen haar eigen feestje,

maar doet zonder zichzelf uit het oog te verliezen

wat in haar vermogen ligt

om het leven van anderen tot een feest te maken.

 

Juist wij.

Wij die veel meer weten van Jezus' uur dan de feestgangers toen.

Wij weten van opstanding en verheerlijking van Christus.

We vieren het elke zondag :

van water die wijn wordt

dat eeuwigdurend verbond

tussen de liefde van God

en die van ons.

 

En dus ja, het is misschien niet rampzalig

maar wel een enorm gemis

dat we niet samen de liefde met hoofdletter L

kunnen vieren

in kerkzaal noch feestzaal.

 

 

 

 

Feesten hóren bij het leven in al zijn volheid

en dat Jezus juist op een feest zijn eerste

betekenisvolle optreden had

is dus geen pijnlijke vergissing

en ook geen toeval!

 

Wij vieren het leven

wij vieren onze feesten

wij lachen en zingen en dansen

wat er ook gebeurt

niet omdat we dom zijn

maar in gelovige wijsheid

weten van

van geloof en van hoop

en van liefde die nooit vergaat

 

en dus stropen ook wij onze mouwen op

en spitsen ook wij onze oren:

 

wat hij jullie zegt

doe dat maar

wat het ook is        

 

heb het leven lief!                                    

 

 AMEN